Nie, nie płaczę, może czasem no a z czasem coraz rzadziej, to już radzę sobie lepiej odkąd nie jesteśmy razem.
To jest kłamstwo, ale często graweruje je w psychice. Żeby zasnąć i mieć gdzieś to chociaż wcale mi nie idzie.

Są dni, kiedy jestem z kamienia, czasem z żelaza, najczęściej, niestety ze szkła.

Ile razy jeszcze zasnę z tą myślą, że nie tak miało być?